Entelköy Efeköy’e karşı filmi uzun zamandır Bkz İletişim’in de harika tanıtımlarıyla takip ettiğim bir filmdi. Beğenilmesi konusunda şüpheleri çoktu çünkü Dondurmam Gaymak’ı hiç beğenmemiştim. Aksu yine Ege’ye kapağı attı, bir Dondurma Gaymak daha yapıyor diye içimden çok geçirdim. Hatta buda yetmedi basın gösterimine gitmedim. Galasına gitmek içinde içimde tereddütler çoktu.

Amma velakin…

Son anda gittiğim galaya şimdi ‘iyiki gitmişim’ diyorum. Atmosferi görmeniz lazımdı. Köyü resmen getirmişlerdi. Hatta galanın hala gerçek amacının ne olduğunu anlayamayan öküzleri bile unutmamışlar saman bile getirmişlerdi.

Keyifli bir konuşmanın ardından film yine Yüksel Aksu’ya ait espirili bir şekilde başladı. Hele ki bazı zaman araya girerek şarkıları ile filme apayrı bir renk katan ‘Prostat müziğin mucidi’ Ortanca Orhan (Orhan Kaplan)’a bayıldım. Aynı gün izlediğim ve bitmesi için artık neredeyse hatim indirdiğim Hugo filminden sonra hiç bitmesini istemedim bir film çıktı karşıma.

Filmin konusuna uzunca girmeyeceğim. Şunu bilin ki çok güzel bir konu, çok güzel bir hikaye, çok güzel bir yönetim… Filmin başından sonuna kendinizi gülmekten alıkoyamayacaksınız.

Eleştirim yok mu? Var… Çok kısa… Keşke muhtarı Şahin Irmak yerine bir Ata ya da Şafak ya da olsaydı da Cem Yılmaz oynasaydı…

Teşekürler Yüksel Aksu…

Çok keyifli bir film izlettiğin için…

Tayfun Şahin
tayfun@tayfunsahin.com

İşte Mehdi’den kestiler…

Haşmetli dev kapının iki kanadı birden açıldı. Gözleri kör edecek kadar kuvvetli bir ışık içeri sızdı. İçeri gireni gören her başın saygı ile eğildiğini gördü. Aynı ses o ismi zikretti…

”Alemlerin Sultanı, Hazreti Muhammed (S.A.V)”

Aklını oynattığını hissetti. Sultan’ın sureti belirdiğinde aralarında sadece bir karış mesafe kalmıştı. Sesi titriyordu…

”Ama siz…” diyebildi…

Kolunu tutan bir el sözünü tamamlamasını engelledi. Elin sahibine baktığında İbrahim Efendi’yi gördü. Gözleri doldu. Artık biliyordu, bu ne bir Şeytan aldatması ne de bir rüya değildi. Eğildi, Sultan’ın elini öptü. Sultan makamına oturduğunda herkes etrafında toplanmaya başladı. İbrahim Efendi’ye baktı.

”Neredeyiz efendim?”

”Burası yerle gök arasında, insan gözünün görmediği, zamansız, mekansız Berzah Âlemi…”

Sultan’ın karşısında bulundular. Sultan ayağa kalktı, konuşmaya başladı.

”Sizler Allah tarafından yeryüzüne birer görev için gönderildiniz. Allah sizden razıdır, bende sizden razıyım. Şimdi size yeni yüzyılın kutbunu tanıtacağım.”

Sağ elini açık bir şekilde havaya kaldırdı. Yere indirdiğinde iki âlem arasındaki bütün perdeler kalktı. 10 Yaşlarında bir erkek çocuk, elinde Zülfikar ile ucu bucağı görünmeyen bir meydanda masmavi gözlerini ufuklara dikmiş bakıyordu. Sultan’ın mübarek sesi yine duyuldu…

”Allah O’na, Fatih’in kudretini, Ömer’in adaletini, Hamza’nın cesaretini, Ebubekir’in sadakatini, Ali’nin ilmini, Mustafa’nın zekasını, Süleyman’ın ihtişamını, benimde şefkatimi verdi. O, Ali oğlu Mehdi’dir”

Ali gözlerinde yaşlar, dünya gözü ile göremediği oğluna bakıyordu. İbrahim Efendi’ye baktı, yarı ağlamaklı bir ses ile mırıldandı.

”O benim oğlum…”

Yıl: 2020 – Şanlı Urfa

Yeryüzü mahşer gibiydi. Mirza’nın elinde iki silah, hareket eden her şeye ateş ediyordu. Mehdi kan dolu avuçlarını semaya kaldırdı. Gözbebekleri yaşların içinde kaybolmuştu… Son gücü ile seslendi…

”Yusuf! Yusuf yetiş! Yusuf!”

Cebrail (as) belirdi semalarda, iki dev kanadı açık…

Elinde Hazreti Ali’nin Zülfikar’ı…

Hemen arkasında Mikail (as), yerle gök arasında bir yerde. Dönmeye başladı kendi ekseninde… O döndükçe rüzgarlar toplandı etrafına…

İsrafil (as)’in dudakları ile Sur arasında artık sadece milimler mesafe…

Ve Azrail (as),

Yaratıldığı günden beri hiç olmadığı kadar acımasız… Daha Zülfikar inmeden söküp alıyor ruhları…

Bir ses yankılanıyor kainatta,

‘’Arş üzerindeki hakimiyetime yemin ederim ki, benim sevdiğime dil dahi uzatana ben harp ilan ederim!’’

Ve Cebrail (as)’in şefkat dolu sesi…

‘’Yetiştim dostum, sen iste hepsini helak edeyim, sen iste bu dünyayı tersine çevireyim… Sen iste dostum, senin için gökleri yere indireyim…

Mehdi sağ elini kaldırdı, işaret parmağını uzattı.

”Ben annemi istiyorum.”

Cebrail (as) başını çevirdi. Azrail (as) görev için bekliyordu. Nemli gözlerle seslendi dostuna.

”Yapma…”

Not: Mehdi romanı Hazel’in devam niteliğini taşımaktadır. Seri 3 roman olarak tasarlanmış olup sonuncusu Mayıs ayında çıkacak olan bAŞKan-dır

Tayfun Şahin’in Hazel konulu radyo söyleşisi için tıklayınız
Hazel kitabını %40 indirimli almak için tıklayınız
21. Yüzyılda dillere destan bir aşk… Ve bu aşktan doğacak bir başbakan…
‘Hazel – Mehdi – Başkan’ üçlemesinin birincisi – ‘’Çok yakında sinemalarda’’

Dün
Hazel başını adamın omzundan ayırdı. Gözlerine bakıyordu.
- Söyle bakalım Ali Aşiroğlu, beni ne kadar seviyorsun?
Ali bir an sustu. Biliyordu, ne dese az olacaktı.

- Benim seni ne kadar sevdiğimi anlatmaya ne dilim ne de kelimelerim yeter Hazel. Ama elimde olsa seni ne kadar sevmek isterdim biliyor musun? Ezan ile namaz arası kadar… Doğduğumda kulağıma okunan ezan, öldüğüm kılınan cenaze namazıma kadar, her saniye seni sevmek isterdim.

Bugün
Başer Ali’nin haline üzülmüştü. Tedirgin bir halde sordu.
- Ne zamandır görmüyorsun Hazel’i evlat?

- Dünya takvimine göre mi soruyorsun ağabey, gönül takvimime göre mi? Bendeki takvime göre bir ömür geçti.
- Belki yeniden bir araya gelirsiniz Ali…
- Bizim kaderimiz ayrı yazılmış ağabey. Bırak bedenlerimizin bir araya gelmesini, isimlerimizin baş harfleri yan yana gelse bir acıyı ifade ediyoruz.
Ali odadan çıktıktan sonra Başer önündeki kağıda iki harf yazdı.
”Ah”
Peki dün ile bugün arasında yaşananlar neydi?

İşte Hazel’den kesitler

‘’Burada, 20 yaşlarında, hayatının baharında ve daha yapacağı hatanın farkına varamayan bir beyinden söz ediyoruz. Ben şunu gördüm, gençlerin yaptıkları hatalardan, ne yazık ki anne babalarının haberleri olmuyor. Olduğunda ise çok geç kalınmış oluyor. Biz üstümüze düşeni yapalım. Gerisi ister alana, ister verene kalsın. Bizim ödeyeceğimiz hiçbir tazminat, aldatılan bir eşin ya da canı acıyan bir anne-babanın acısından daha fazla olamaz.’’
————————————————————————————————————————————————

‘’ Allah’ım! Bu insanlar paranın gücü karşısında gösterdikleri saygıyı, senin gücün karşısında nasıl gösteremiyorlar. Nasıl bir sabırdır sendeki? Ben bana gösterdikleri halde bu saygıya tahammül edemezken, her şeylerini borçlu oldukları sen, nasıl sabredebiliyorsun?’’

————————————————————————————————————————————————

“Remzi Efendi misafirlerimizle ilgilendiniz mi?’’
Remzi Efendi,Amerikalılara bu kadar yalakalık yaptığı için Ege’ye kızıyordu. Cevabı gecikmedi.
‘’Sordum ama Türkçe bilmiyorlarmış. Bende bu kayıplarından ötürü, utandırmayayım diye üstelemedim’’
Ege Remzi Efendi’nin laf soktuğunu anlamış ve çaktırmadan ayıp dercesine başını bükmüştü.

————————————————————————————————————————————————

‘’Hadi kızım iyisin yine. Artık sırtın yere gelmez. Genel müdür asistanı oldun.’’
Hazel gözleriyle Ali’yi işaret etti.
‘’Birazdan Ali Bey’in odasına gideceğimizi unuttun galiba. Bizi balkondan atacak gibi duruyor. Bakalım yere vardığımız da sırtımız üstümü düşeriz yoksa tepemiz üstümü göreceğiz…’’

————————————————————————————————————————————————

Gözlerinden yaşlar yağmur gibi akıyordu.
‘’Bana emanet ettiğin kardeşini de koruyamadım. Her şeye gücü yettiğini sanan bu oğlun ne kadar aciz kaldı ölüm karşısında. Telefonun hala “annem” diye kayıtlı değiştiremedim. Babamı her arayışımda ekranımda annem yazıyor ya, her çalışın ardından senin sesin gelecekmiş gibi heyecanlanıyorum. Yemeklerini o kadar özledim ki. Sıcaklığını. Saçımla oynayışını. Sana hep yalan söyledim. Saçıma dokunuşun o kadar hoşuma giderdi ki, yaşımdan utanırdım. Saçımla oynarken uyuya kalmak çok güzeldi. Bunun için hep saçımda bit var yalanını uydururdum. Hep bir gün söyleyeceğim derdim gerçeği. Şimdi ancak mezarının başında söyleyebiliyorum ancak.’’

————————————————————————————————————————————————

‘’Herkesin bir bedeli vardır Ertaç! Sadece bu bedeli ödeyeceğin zamanı iyi seçmelisin…’’

———————————————————————————————————————————————–

”Hazel’in bana ihtiyacı var gitmem gerek.” dedi endişeli bir sesle. Başer biliyordu ki; Ali kalmayacaktı. Yine de uyarmak istedi. ”Gelen milletvekili, başın ağrımasın sonra.” Ali güldü;” Adı üstünde, milletvekili.” Sonra işaret parmağını göğsüne bastırarak, ”Millet burada, vekil kim oluyor.”

————————————————————————————————————————————————

Ali boğaza doğru bakıyor, hiç konuşmuyordu. Sessizliği Naşide bozdu; ”Güzel kız Hazel, ama şunu unutma, kalp dediğin belki bin kez vurur, ama bir kez durur.” Ali gözlerini Naşide’ye çevirdi. Sonra yine denize bakarak mırıldandı, ”Bin kez vurduğu da O olsun… Bir kez durduğu da…”

————————————————————————————————————————————————

Hazel tavlada kazandığı her sette Ali’nin yanaklarını okşuyor ”Oy oy, üzülme başkanım kıyamam ben sana” diyerek burnunu sıkıyordu. Ali her seti vermeye başladı. Her giden set ona Hazel’i getiriyordu. Zaten kural da bu değilmiydi. Kumarda kaybeden, Aşkta kazanır…

————————————————————————————————————————————————

”Hayırdır, ne bu hal? Saç sakal bir birine girmiş.”
”Çağrı filmini yeniden çekeceğim, Hz. Hamza rolü benim…”
Naşide gülümsedi..
”Sen Hazel’siz bir şey yapmasın. Ona da bir rol verirsin artık.”
Ali mırıldandı…
”Vermem mi? Vahşi rolü onun…”

————————————————————————————————————————————————

Naşide’nin yanına gittiğinde Ege yoktu.
‘’Ne erkekten, ne dişiden Ali?’’
‘’O ne abla?’’
‘’Eskiden Ege ile gelirdin, sonra Hazel. Ama şimdi hep teksin. İstersen bir de gay dene. Vefalı olduklarını duydum.’’
Ali gülümsedi.
‘’Ya oda tutmazsa?’’
‘’O zaman kaderin tek yazılmış Ali…’’
‘’Kalbimiz gibi…’’ diye mırıldandı
‘’Efendim?’’
Ali kısa bir süre suskunluktan sonra;
‘’Farkında mısın abla? Vücudumuzda hemen her organımızın bir eşi var. Bir tek kalbimiz tek. Ve o kendi eşini bulabilsin diye ne kadar acı çekiyor…’’

————————————————————————————————————————————————

‘’Ne zamandır görmüyorsun Hazel’i evlat?’’
‘’Dünya takvimine göre mi, benim mi? Bana göre bir ömür geçti…’’
‘’Belki yeniden bir araya gelirsiniz Ali.’’
‘’Bizim kaderimiz ayrı yazılmış ağabey. Bırak ikimizin bir araya gelmesini, isimlerimizin baş harfleri bile yan yana gelse acının ifadesi oluyor.’’
Ali odadan çıkınca Başer beyaz bir kağıda iki harf yazdı.
‘’AH…’’

Romanın liste satış fiyatı 24 TL olup yazar imzalı fiyatı 20 TL’dir. Mehdi 15 TL’dir. Kargo masrafı bize Cinemascope Yayınları’na aittir. Tek yapmanız gereken aşağıdaki hesap numaralarına havalenizi yaptıktan sonra imzalanack ismi ve adres bilgilerini derya@cinemascope.com.tr adresine göndermek olacaktır.

Garanti Bankası
TAYFUN ŞAHİN
ŞUBE ADI : BARBAROS BULVARI
MÜŞTERİ NUMARASI : 6580051
HESAP NUMARASI : şube kodu: 741 hesap no:6692788

Her türlü bilgi için derya@cinemascope.com.tr adresine yazabilir ya da 0 536 640 56 56 nolu numarayı arayabilirsiniz.

Sinema filminde güçlü ve engel tanımayan bir medya patronunu canlandıracak olan Recep Aktuğ “Ben rolüm neyi gerektiriyorsa onu oynarım’’ dedi. Aynı zamanda müzisyen bir kişiliğe de sahip olan Recep Aktuğ müzik yapan insanın gerçekte kötü olamayacağını, aksine pamuk gibi bir kalbe sahip olduğunu ama kameraların önünde işi gereği kötüyü oynadığını sözlerini ekledi.

“Hazel” romanını okuyan kitapseverlerin isteği üzerine romanını beyaz perdeye taşıdığını söyleyen Tayfun Şahin “Yüzyılın en büyük aşk hikayesi sinemaseverlerle buluşacak. Umarım filmide kitap kadar beğeni toplar. Recep Aktuğ ile henüz roman çıkmadan görüşmüştüm. Kendisine teşekkür ediyorum, beni desteklemekten hiç vazgeçmedi. Romanı, kapağına aldanıp korku türü sananlar var, aksine bu roman bir aşk öyküsüdür. Aşkın peşinde yiten bir hayatın öyküsüdür.” dedi.

- Ee Şahin… Nasılsın bakalım?

- İyiyim efendim. Sizleri gördüm daha iyi oldum.

- Sadece iyi olup olmadığımı bakmaya gelmedin sanırım.

- Aslında hayır efendim. Bir konu takıldı kafama.

- Çözelim Şahin.

- Ali Aşiroğlu defterde bir kadından bahsediyor. Okuyunca yanlış mı okudum diye birkaç defa daha okudum. Bu kadın kim bilmiyorum ama koca şirketin yönetiminde hak sahibi yapmamı istiyor. Kim bu? Tanıyor musunuz?

- Evet. Mehdi’nin annesi…

- ???

- Şahin, bazı şeyleri anlatmanın zamanı geldi sanırım. Mehdi, Ali’nin

Şahin’in şaşkınlığı büsbütün artmıştı. Ali’nin kendisine her şeyi anlattığını sanıyordu. Bilmediği daha neler vardı…

- Bana bundan hiç bahsetmedi. İşin garip yanı Semiray’da bahsetmedi.

- Kimse bilmiyordu. Bu çok önemli bir konuydu. Ali Mehdi’yi hiç görmedi. Bu Ali için çok zor bir şeydi. Hayatı boyunca istediği bir erkek evlada sahip olmaktı. Oldu. Ama doğduğunu, büyüdüğünü, yürüdüğünü hiç göremedi.

Şahin şaşkınlıkla İbrahim Efendi’yi dinliyordu. Elindeki çayından bir yudum dahi alamamıştı henüz.

- Benim kafam iyice karıştı. Ali biliyor muydu bu çocuğun varlığını?

- Evet.

- Ve hiç görmedi. İnanılır gibi değil. Ben mi yanlış tanıdım dayımı?

- Şahin, Ali en çok kimi severdi?

- Anneannemi.

- Başka?

- Hazel’i

- Başka?

- Yani hain çıktı gerçi ama Ege’yi de çok severdi.

- Peki, nerede şimdi bu saydıkların?

Şahin şimdi anlamıştı. Ali’nin sevdikleri hep ölmüştü. Ali korumak için yıllarca özlemini çektiği oğlundan bile uzak kalmıştı. Kendini toparladı.

- Yine de anne olayı bana mantıklı gelmedi efendim.

- Mantıklı gelmeyen ne?

- Ne yani, bir kadın Aşiroğlu’ndan bir çocuk peydahladı diye koskoca şirketin yönetimine girmesinin mantığı nerede? Mehdi’yi bakacağız, koruyacağız. Kadın neyin nesi? Ona da veririz üç beş bir şeyler.

İbrahim Efendi bardağındaki son çayı yudumladı. Yüz hatlarından kızdığı anlaşılıyordu. Kalktı çayını yeniledi. Yerine oturdu. Bir yudum aldı.

- Çok uzun zaman önce Ankara’da Hacı Bayram Veli adında bir zat yaşardı. Bu zatın bir çok talebesi vardı. Ama iki talebesini çok severdi. Osman Efendi ve Akşemseddin Hazretleri… Hacı Bayram Veli vefat ettiğinde tahtını Akşsemseddin Hazretleri’ne, eski bir hırkasını da Osman Efendi’ye bıraktı. Bir zaman sonra Akşemseddin’in talebelerinden aç gözlü olanlar ‘Hocam taht sizde, hırka niye onda’ diye söylenmeye başladılar. Akşemseddin bir gün talebelerini de alarak dışarı çıktı. Cami girişinde Osman Efendi’yi karşıladılar. Akşemseddin Osman Efendi’yi selamlayarak ‘Osman Efendi, bizim çocuklar hırkanın bana ait olduğunu söylüyor siz ne dersiniz?’ dedi. Osman Efendi gülümsedi. ‘Ne demek efendim. Seve seve veririm. Lakin son bir üzerimdeyken şu Cuma Namazı’nı eda edeyim, çıkışta vereyim’dedi. Namaz bitiminde dışarı çıktıklarında korkunç bir ateş korlaşmış haldeydi. Herkes ne olduğuna anlam veremedi. Osman Efendi ‘Hırkayı benden kim alacak?’ diye sorduğunda aç gözlü talebeler bir birleri ile yarışırcasına atıldılar. Osman Efendi ateşe doğru yürümeye başladı. Ateşin içine girdi. Herkes hayretle izliyordu. Ateşin ortasına geldiğinde talebelere döndü. Hırkasını çıkardı. İşaret parmağına astı ve ileriye doğru uzattı. ‘Buyurun hırka sizindir.’ Ateşin içine girmeyi bırak yanına yaklaşmak imkânsızdı. Osman Efendi yine tekrarladı. ‘Hırka sizindir.’ Sonra konuşmasına devam etti. ‘Ne oldu? Yanmaktan mı korkuyorsunuz? Ben bu hırkayı hak etmek için işte böyle yandım…’

İbrahim Efendi susmuştu. Şahin buz kesmiş halde kıpırdamadan duruyordu. Söylediklerinden o kadar pişman olmuştu ki. Yerin dibine girdiğini hissetti. Ayağa kalktı. Kapıyı aralamıştı ki geri döndü. İbrahim Efendi hala sabit bir yere bakıyordu.

- Efendim, bir şeyi merak ettim. Bir hırka için bu kadar yanmak gerekiyorsa, tahtın sahibi ne kadar yanacak?

Bu kez İbrahim Efendi sessiz kalmıştı…

Şahin çıkar çıkmaz Mirza ile Mehdi’nin evinin önüne gitti. Mehdi arkadaşları ile top oynuyordu. Bir an yere düştü. Bunu gören Mirza kaldırmak için araçtan inmek istedi. Şahin engel oldu.

- Hayır Mirza! Bırak kendi kalksın. Biz şimdi onu tutar kaldırırsak, her düştüğünde kaldırmamız için bizi bekleyecek. Bırak yanmaya şimdiden başlasın ki büyüdüğünde yaraları geçmiş olsun…