Yıl 2050… Başbakanlık Ofisi, Ankara
Mehdi, başbakanlığının üçüncü yılında, yaptığı reformlar ile
Türkiye’yi dünya üzerinde çok iyi bir konuma getirmişti. Dur durak
bilmeden çalışıyordu. Bir pazar günü ofisinde dosyaları incelerken
kapısı çaldı.
- Gir!
Gelen kişiyi gördüğünde gülümsedi. O an bütün sıkıntısı gitmişti.
- Gel canım. Hayırdır, pazar pazar beni mi özledin bakalım?
Yüzü değişmiş, gördüğü manzara karşısında şaşkınlık ve
şok halini almıştı.
- Ne yapıyorsun? Çıldırdın mı? Bu bir şakaysa hoş d…
Sözünü tamamlayamadan iki el silah sesi duyuldu. Mehdi, göğsü kanlar
içinde adım atmak istedi, gücü yetmedi. Yere düştüğünde gözleri
komodinin üzerinde duran bir fotoğrafa ve altındaki yazıya bakıyordu…“Ali Aşiroğlu”
Ve masmavi gözler kapandı…
Suikast sorumlusu olarak tutuklanan Şahin müebbet hapis cezasına
çarptırıldı.
Mehdi’nin ölümü ülkeye karabulut gibi çöktü. Dünya basını bu
ölüme kayıtsız kalmayıp manşetlerine taşıdı. Ülke basını birçok
manşetler attı. Fakat iki gazete vardı ki, manşetlerine taşıdıkları cümleler
oldukça ilginçti. Başbakan olduğu dönemden beri haberleri ile
muhalefet olan Hakimiyet Gazetesi ‘’Türkiye sevgilisine ağlıyor…’’

başlığını atarken, babasının kurduğu Manşet Gazetesi bu acıyı simsiyah
bir zemin üzerine yazılmış cümle ile anlatıyordu.
‘’İnsanı sadece en yakınındaki yok eder…’’

Yıl 2009… İstanbul

İstanbul’da bir pazartesi sabahı daha başlıyordu. Ali her sabah yaptığı gibi saat 6’da uyandı. Pazar gününü gösteren takvim yaprağına elini uzattı.
‘Ben seni sadece buradan silebiliyorum, sen beni bütün bir hayattan…’

E-postalarını kontrol etti. Gazete editöründen gelen bir e-postaya göz attıktan sonra; “Bunları assan da bitmeyecekler.” diye mırıldandı. Telefonunu eline aldı, sinirle konuşmaya başladı:
- Bu şerefsizin yanındakini tanıyor musun?
- Evet efendim, üniversitede konservatuar bölümünde okuyan bir kız.
- Hangi otel bu? Ama dur, ben tahmin edeyim… Greenland?
- Evet efendim.
- Haberi hemen yarın manşetten koyun! Otelin adını da mutlaka verin.
- Ama efendim! Tazminat davası açma hakları olur.
- Sana ne! Sen mi ödeyeceksin? Ne diyorsam onu yap!
- Peki efendim.

E-postaları cevaplarken, hala mırıldanıyordu:
- Kaç yıldızın olduğu kimin umurunda? 65 yaşında bir adamın yanında, 21 yaşında bir kız görüyorsun. Bu adamın amacını bildiğin halde aynı odayı veriyorsun. Hiç mi vicdan yok sende? Rezil adam! Seni bu ülkeden kovmazsam, bana da bu meslek haram olsun Edward.

Dışarıya çıktı. Hem yürüyor hem de anlaşılmayan kelimeler mırıldanıyordu. 37 yaşındaydı. Bu koca şehre geleli 8 yıl olmuştu. Hala bazı şeylere hayret ediyordu. Bilmediği bir sektöre girmiş, her gece, sabah acaba hangi çirkinlikle uyanacağım korkusuyla uyumaya çalışıyordu.

Şirkete her zamanki gibi yürüyerek gelip, asansöre bindi. Ofisine girer girmez sordu:
- Herkes hazır mı?
- Evet efendim, toplantı odasında sizi bekliyorlar.
- Babamın dışında kim olursa olsun, toplantıyı bölecek hiçbir iletişim istemiyorum Semiray!
- Tamam efendim.
Sekreterin masasındaki neskafe bardağına gözü takıldı.
- Aferin! Kendi kahvemizin içine de ettiniz ya. Bana toplantı başlamadan şekerli bir kahve, hemen!

Odaya girdiğinde kurmayları ayağa kalktı. Hepsine şöyle bir göz gezdirip söylenmeye başladı.
- Allah’ım! Bu insanlar paranın gücü karşısında gösterdikleri saygıyı, senin gücün karşısında nasıl gösteremiyorlar? Nasıl bir sabırdır sendeki? Ben bu saygıya bana gösterdikleri halde tahammül edemezken, her şeylerini borçlu oldukları sen, nasıl sabredebiliyorsun?

Ses tonu oldukça sertti.
- Oturun! Evet, haftanın gündemini acil ve hızlı bir şekilde alayım. Ege sen başla!
- Üstad, şirketin genel durumu iyi, sıkıntımız yok. Ama dergi grubuna bakarsak şu an kazandırmadığı gibi, aksine genel harcamalardan götürüyor diyebilirim.

Dergi grubunun başında Yüksel bulunuyordu. Ali, Yüksel’e baktı, bir şey söylemesine gerek kalmadan Yüksel konuşmaya başladı:
-Efendim, bu ülkede yayıncılığın durumu belli. En fazla reklamı yine bizim dergilerimiz alıyor ancak…
Yüksel lafını tamamlayamadı.
- Ancak ne Yüksel? Yine mi aynı hikaye? Firmalar, haklarında yalanlar söyleyip yaptıkları işlerin, ürettikleri ürünlerin ne kadar kaliteli olduklarını yazmamızı mı istiyorlar? Peki sen evine o ürünlerden kaçını sokuyorsun? Biz bu dergileri neden çıkarıyoruz Yüksel? Sen üstüne düşeni yap bildiğimiz yoldan git. Ben sana şimdiye kadar gelirler hakkında bir şey sormadım, bundan sonra da sormayacağım.
- Peki efendim.
- Ege, devam et!
- Şu Amerikan firması, hala ortaklık için arayıp duruyorlar. İyi de para veriyorlar.
- Ege! Bırak da onların almadığı tek bir şey kalsın!
Ege, “tamam” anlamında başını sallayabildi sadece. Oysaki şirketin mali işler müdürü olmaktan ziyade, Ali’nin en yakın arkadaşıydı. Kimsenin bilmediği sırlarını bilirdi. Buna rağmen Ali, bazen ona karşı çok sert davranıyordu ve son derece mesafeli duruyordu.
- Evet, başka?
Gazetenin yayın yönetmeni Başer söz aldı:
- Ali, dün Sedat’ın attığı maili almışsın. Haberi yarın manşete taşımamızı istemişsin ama otelin ismini vermek riskli olacaktır.
Başer 56 yaşında ve gazetecilik konusunda işinin erbabıydı. Ali ona her zaman, şirketin patronu sanki oymuş gibi saygı gösterirdi. Ses tonunu yumuşattı.
- Ağabey, burada 20 yaşlarında, hayatının baharında ve henüz yapacağı hatanın farkına varamayan bir beyinden söz ediyoruz. Sen benden daha iyi bilirsin ki; gençlerin hatalarından ne yazık ki anne babalarının haberleri olmuyor ya da iş işten geçtiği için bir şey yapılamıyor. Biz üstümüze düşeni yapalım. Gerisi ister alana, ister verene kalsın. Bizim ödeyeceğimiz hiçbir tazminat, aldatılan bir eşin ya da canı acıyan bir anne-babanın acısından daha fazla olamaz.
- Peki, patron sensin.
- Toplantı bitmiştir! Ege sen kal!
Herkes odadan ayrıldığında Ege ile Ali bir süre sessiz kaldılar.
- Nedir bu Amerikalı şirket merakı?
- Merak değil üstad, iyi para veriyorlar. O parayla başka alanlara yatırım yapabiliriz.
- Ne gibi yatırımlar Ege?
- Bilmiyorum birçok şey olabilir, mesela dünyaya açılabiliriz. Yani mutlaka bir yatırım yapılır.
- Bilmediğin bir yatırım için neden bu ısrar?
Tatmin edici bir cevap vermek yerine, hafif kısık bir ses tonuyla konuyu değiştirmeye çalıştı.
- Bu arada toplantı kısa sürdü bahsedemedim. Bu yıl yaz dönemi için başvuran stajyerlerden dördünü yönetim binasına aldık.
Ali’nin öfkesi hala dinmemişti.
- O iş personelin işi, sen neden uğraşıyorsun? Yapacağın işlerle ilgilen! Çıkabilirsin!
Ege çıkmak için kapıya yönelmişti ki:
- Sinem nerede? Toplantıya neden katılmadı?
- Bilmiyorum ben seninle olduğunu sanıyordum. Semiray’a sorayım belki not bırakmıştır.
- Gerek yok not bırakmış olsa Semiray söylerdi.
Ali, Ege çıktıktan sonra, bir süre toplantı odasında yalnız kaldı.

CFP YAPIM YÖNETİM REKLAMCILIK YAYIN VE İLETİŞİM TİCARET LİMİTED ŞİRKETİ

AKBANK
İBAN TR62 0004 6004 0688 8000 0647 63

HESAP BİLGİLERİ
SIRACEVİZLER ŞUBESİ SUBE KODU 0406
HESAP NO : 0064763

POSTA HESAP NO : 05538287

Her türlü bilgi için tayfunsahin@gmail.com adresine yazabilirsiniz.

Ve söyleşi saati… Ömrüm boyunca, hatta diyebilirim ki Mehdi’de anlattığım Berzah Aleminde bile unutamayacağım anların ilk saatler… Salona girdiğimde bir müzik çarpıyor kulaklarıma… İnanın o duymayan sağ kulağım bile duyuyor… Orhan Gencebay benim için ‘Diyemedim ki’ şarkısını söylüyor… Evet, şu romanda da geçen şarkı…
Duvarlar çarpıyor gözüme… Her bir köşede romadan bir alıntı… mırıldanıyorum…
- Allahım eğer rüyaysa ne olur biraz daha…
Ben bitmesinden korkarken bir video oynamaya başlıyor… Hazel’in en sevdiğim iki sahnesi. Oturmuşlar çekmişler… Hem yazmışlar, hem oynamışlar… Bu güzelliğin üzerine ben ne konuşacağım onu düşünüyorum.
Ve sahneye çıkıyorum… Bir süre sonra erkek bir öğrenci yanıma gelip mikrofonu istiyor… Ne yapacağını merakla beklerken Mardinli Güzel yarim şarkısını söylemeye başlıyor…
Ve ben… Tayfun Şahin… Çok okunan kitapların yazarı güya… Söyleyecek tek cümle bile bulamıyorum…

Teşekkürler Necmettin Çavuş
Teşekkürler Funda Yakar
Teşekkürler Barış Elma…
Teşekkürler Yonca, Selin, Umut, Can…
ve diğerleri… Ali, Ahmet, Merve, kim varsa o gün orada…
Teşekkürler Şarköy Anadolu Teknik Lisesi
Teşekkürler METEM…

Tayfun Şahin

21. Yüzyılda dillere destan bir aşk… Ve bu aşktan doğacak bir başbakan…
‘Hazel – Mehdi – Başkan’ üçlemesinin birincisi – ‘’Çok yakında sinemalarda’’

Dün
Hazel başını adamın omzundan ayırdı. Gözlerine bakıyordu.
- Söyle bakalım Ali Aşiroğlu, beni ne kadar seviyorsun?
Ali bir an sustu. Biliyordu, ne dese az olacaktı.

- Benim seni ne kadar sevdiğimi anlatmaya ne dilim ne de kelimelerim yeter Hazel. Ama elimde olsa seni ne kadar sevmek isterdim biliyor musun? Ezan ile namaz arası kadar… Doğduğumda kulağıma okunan ezan, öldüğüm kılınan cenaze namazıma kadar, her saniye seni sevmek isterdim.

Bugün
Başer Ali’nin haline üzülmüştü. Tedirgin bir halde sordu.
- Ne zamandır görmüyorsun Hazel’i evlat?

- Dünya takvimine göre mi soruyorsun ağabey, gönül takvimime göre mi? Bendeki takvime göre bir ömür geçti.
- Belki yeniden bir araya gelirsiniz Ali…
- Bizim kaderimiz ayrı yazılmış ağabey. Bırak bedenlerimizin bir araya gelmesini, isimlerimizin baş harfleri yan yana gelse bir acıyı ifade ediyoruz.
Ali odadan çıktıktan sonra Başer önündeki kağıda iki harf yazdı.
”Ah”
Peki dün ile bugün arasında yaşananlar neydi?

İşte Hazel’den kesitler

‘’Burada, 20 yaşlarında, hayatının baharında ve daha yapacağı hatanın farkına varamayan bir beyinden söz ediyoruz. Ben şunu gördüm, gençlerin yaptıkları hatalardan, ne yazık ki anne babalarının haberleri olmuyor. Olduğunda ise çok geç kalınmış oluyor. Biz üstümüze düşeni yapalım. Gerisi ister alana, ister verene kalsın. Bizim ödeyeceğimiz hiçbir tazminat, aldatılan bir eşin ya da canı acıyan bir anne-babanın acısından daha fazla olamaz.’’
————————————————————————————————————————————————

‘’ Allah’ım! Bu insanlar paranın gücü karşısında gösterdikleri saygıyı, senin gücün karşısında nasıl gösteremiyorlar. Nasıl bir sabırdır sendeki? Ben bana gösterdikleri halde bu saygıya tahammül edemezken, her şeylerini borçlu oldukları sen, nasıl sabredebiliyorsun?’’

————————————————————————————————————————————————

“Remzi Efendi misafirlerimizle ilgilendiniz mi?’’
Remzi Efendi,Amerikalılara bu kadar yalakalık yaptığı için Ege’ye kızıyordu. Cevabı gecikmedi.
‘’Sordum ama Türkçe bilmiyorlarmış. Bende bu kayıplarından ötürü, utandırmayayım diye üstelemedim’’
Ege Remzi Efendi’nin laf soktuğunu anlamış ve çaktırmadan ayıp dercesine başını bükmüştü.

————————————————————————————————————————————————

‘’Hadi kızım iyisin yine. Artık sırtın yere gelmez. Genel müdür asistanı oldun.’’
Hazel gözleriyle Ali’yi işaret etti.
‘’Birazdan Ali Bey’in odasına gideceğimizi unuttun galiba. Bizi balkondan atacak gibi duruyor. Bakalım yere vardığımız da sırtımız üstümü düşeriz yoksa tepemiz üstümü göreceğiz…’’

————————————————————————————————————————————————

Gözlerinden yaşlar yağmur gibi akıyordu.
‘’Bana emanet ettiğin kardeşini de koruyamadım. Her şeye gücü yettiğini sanan bu oğlun ne kadar aciz kaldı ölüm karşısında. Telefonun hala “annem” diye kayıtlı değiştiremedim. Babamı her arayışımda ekranımda annem yazıyor ya, her çalışın ardından senin sesin gelecekmiş gibi heyecanlanıyorum. Yemeklerini o kadar özledim ki. Sıcaklığını. Saçımla oynayışını. Sana hep yalan söyledim. Saçıma dokunuşun o kadar hoşuma giderdi ki, yaşımdan utanırdım. Saçımla oynarken uyuya kalmak çok güzeldi. Bunun için hep saçımda bit var yalanını uydururdum. Hep bir gün söyleyeceğim derdim gerçeği. Şimdi ancak mezarının başında söyleyebiliyorum ancak.’’

————————————————————————————————————————————————

‘’Herkesin bir bedeli vardır Ertaç! Sadece bu bedeli ödeyeceğin zamanı iyi seçmelisin…’’

———————————————————————————————————————————————–

”Hazel’in bana ihtiyacı var gitmem gerek.” dedi endişeli bir sesle. Başer biliyordu ki; Ali kalmayacaktı. Yine de uyarmak istedi. ”Gelen milletvekili, başın ağrımasın sonra.” Ali güldü;” Adı üstünde, milletvekili.” Sonra işaret parmağını göğsüne bastırarak, ”Millet burada, vekil kim oluyor.”

————————————————————————————————————————————————

Ali boğaza doğru bakıyor, hiç konuşmuyordu. Sessizliği Naşide bozdu; ”Güzel kız Hazel, ama şunu unutma, kalp dediğin belki bin kez vurur, ama bir kez durur.” Ali gözlerini Naşide’ye çevirdi. Sonra yine denize bakarak mırıldandı, ”Bin kez vurduğu da O olsun… Bir kez durduğu da…”

————————————————————————————————————————————————

Hazel tavlada kazandığı her sette Ali’nin yanaklarını okşuyor ”Oy oy, üzülme başkanım kıyamam ben sana” diyerek burnunu sıkıyordu. Ali her seti vermeye başladı. Her giden set ona Hazel’i getiriyordu. Zaten kural da bu değilmiydi. Kumarda kaybeden, Aşkta kazanır…

————————————————————————————————————————————————

”Hayırdır, ne bu hal? Saç sakal bir birine girmiş.”
”Çağrı filmini yeniden çekeceğim, Hz. Hamza rolü benim…”
Naşide gülümsedi..
”Sen Hazel’siz bir şey yapmasın. Ona da bir rol verirsin artık.”
Ali mırıldandı…
”Vermem mi? Vahşi rolü onun…”

————————————————————————————————————————————————

Naşide’nin yanına gittiğinde Ege yoktu.
‘’Ne erkekten, ne dişiden Ali?’’
‘’O ne abla?’’
‘’Eskiden Ege ile gelirdin, sonra Hazel. Ama şimdi hep teksin. İstersen bir de gay dene. Vefalı olduklarını duydum.’’
Ali gülümsedi.
‘’Ya oda tutmazsa?’’
‘’O zaman kaderin tek yazılmış Ali…’’
‘’Kalbimiz gibi…’’ diye mırıldandı
‘’Efendim?’’
Ali kısa bir süre suskunluktan sonra;
‘’Farkında mısın abla? Vücudumuzda hemen her organımızın bir eşi var. Bir tek kalbimiz tek. Ve o kendi eşini bulabilsin diye ne kadar acı çekiyor…’’

————————————————————————————————————————————————

‘’Ne zamandır görmüyorsun Hazel’i evlat?’’
‘’Dünya takvimine göre mi, benim mi? Bana göre bir ömür geçti…’’
‘’Belki yeniden bir araya gelirsiniz Ali.’’
‘’Bizim kaderimiz ayrı yazılmış ağabey. Bırak ikimizin bir araya gelmesini, isimlerimizin baş harfleri bile yan yana gelse acının ifadesi oluyor.’’
Ali odadan çıkınca Başer beyaz bir kağıda iki harf yazdı.
‘’AH…’’

Hazel’i almak istiyorsanız kargo dahil fiyatı 15 TL
Mehdi’yi almak istiyorsanız kargo dahil fiyatı 10 TL
Hazel ve Mehdi’yi almak isterseniz iki kitabın kargo dahil fiyatı 20 TL olacaktır.
Kapıda ödeme yapmak isteyenler yapabilir. (Bunun için kargo firması 5 TL hizmet bedeli almaktadır.
Havalenizi yaptıktan sonra imzalanacak adı ve adres bilgilerini aşağıdaki e-posta adresine mesaj atabilirsiniz.

CFP YAPIM YÖNETİM REKLAMCILIK YAYIN VE İLETİŞİM TİCARET LİMİTED ŞİRKETİ

AKBANK
İBAN TR62 0004 6004 0688 8000 0647 63

HESAP BİLGİLERİ
SIRACEVİZLER ŞUBESİ SUBE KODU 0406
HESAP NO : 0064763

Her türlü bilgi için tayfunsahin@gmail.com adresine yazabilirsiniz.

Oysa ki ne umutlarla gitmiştim filme… Hemde sabahın köründe, koşa koşa. Bu kadar star oyuncuları aynı karede görmek hep hayalimdi. Hani belki de ben çok şey bekledim demekte yanlış. Çünkü film kötünün de ötesinde.

Yılların yönetmeni Şerif Gören böyle bir filmi nasıl yaptı sormak isterdim… Hemde çok.

Bazı eleştirmenler Necati Cumalı mezarında ters dönmüştür dediler. Yok öyle bir şey… Kimse ne mezarında ters döner, ne de kimseyi me zar atar. Ama ben Necati Cuma’lının bir an salona girip ‘Yeter! Bitirin artık bu rezaleti’ demesini bekledim. Benim hiç alakam olmadığı halde bir an ben kalkıp bağıracaktım neredeyse.

Amma velakin, ratinglerde en üst sıralarda yer alan tüm dizilerin başrollerini paylaşan oyuncuların yer aldığı Ay Büyürken Uyuyamam tam bir fiyasko olmuş.
Şerif Gören hala Yeşilçam kafasından çıkamadığı gibi ne çektiğini unutmuş lacak ki sahnelerin devamlılığında buraya nereden geldik sorusunu kendinize soruyorsunuz.

Param ve zamanım çok diyorsanız… izleyin elbette.

Tayfun Şahin
tayfun@tayfunsahin.com

Entelköy Efeköy’e karşı filmi uzun zamandır Bkz İletişim’in de harika tanıtımlarıyla takip ettiğim bir filmdi. Beğenilmesi konusunda şüpheleri çoktu çünkü Dondurmam Gaymak’ı hiç beğenmemiştim. Aksu yine Ege’ye kapağı attı, bir Dondurma Gaymak daha yapıyor diye içimden çok geçirdim. Hatta buda yetmedi basın gösterimine gitmedim. Galasına gitmek içinde içimde tereddütler çoktu.

Amma velakin…

Son anda gittiğim galaya şimdi ‘iyiki gitmişim’ diyorum. Atmosferi görmeniz lazımdı. Köyü resmen getirmişlerdi. Hatta galanın hala gerçek amacının ne olduğunu anlayamayan öküzleri bile unutmamışlar saman bile getirmişlerdi.

Keyifli bir konuşmanın ardından film yine Yüksel Aksu’ya ait espirili bir şekilde başladı. Hele ki bazı zaman araya girerek şarkıları ile filme apayrı bir renk katan ‘Prostat müziğin mucidi’ Ortanca Orhan (Orhan Kaplan)’a bayıldım. Aynı gün izlediğim ve bitmesi için artık neredeyse hatim indirdiğim Hugo filminden sonra hiç bitmesini istemedim bir film çıktı karşıma.

Filmin konusuna uzunca girmeyeceğim. Şunu bilin ki çok güzel bir konu, çok güzel bir hikaye, çok güzel bir yönetim… Filmin başından sonuna kendinizi gülmekten alıkoyamayacaksınız.

Eleştirim yok mu? Var… Çok kısa… Keşke muhtarı Şahin Irmak yerine bir Ata ya da Şafak ya da olsaydı da Cem Yılmaz oynasaydı…

Teşekürler Yüksel Aksu…

Çok keyifli bir film izlettiğin için…

Tayfun Şahin
tayfun@tayfunsahin.com